“สวัสดีเพื่อนๆ ชาว FTW 13 และ 14 นะคะ!!! ชื่อ อาหยีนะคะ FTW รุ่นที่ 13 ได้ โฮสเฟมลี่ ใน El Paso,TX คะ อาหยี ได้ รางวัลจาก ทางFTW คือรางวัล Community Award คะ . เหตุผลที่ได้รับรางวัลนี้นะคะ คือ อาหยีร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆทางโบสถ์คะ อย่างวันคริสต์มาส อาหยีก็ได้ร่วมเสิร์ฟอาหารให้กับเด็กๆที่ยากไร้ที่อาศัยอยู่เม็กซิโก, เสิร์ฟอาหารกับเพื่อนในโบสถ์ ในเทศกาล Thanksgiving คะ และก็ร่วมร้องเพลงChristmas Tree กับ ทางโบสถ์ ด้วยคะ

ความรู้สึกที่ได้รับรางวัลนี้ก็คือ ตื่นเต้นมากคะ มากๆ รู้สึกดีใจและเป็นเกียรติค่ะ ที่ปีนี้ได้รางวัลให้กับทาง FTW อีกครั้งคะ 1 ปี ของการศึกษาในอเมริกา จึงไม่พอสำหรับอาหยี เลยขอคุณแม่อีกปีหนึ่งคะ โดยย้ายไปเรียนที่รัฐ Idaho ค่ะ

อาหยีชอบโครงการ FTW มากๆ คะ ที่คอยควบคุมดูแลเด็ก ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไร ทาง CR จะเข้าหาและช่วยเหลือคะ ก็ดีใจคะที่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของFTW อยากบอกกับ น้องๆ ชาว FTW รุ่นต่อไป ว่า อดทน และ สู้ๆๆ คะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเราต้องพร้อมที่จะ FACE THE WORLD ค่ะ”

“ความประทับใจของปรางค์ตั้งแต่เข้าร่วมโครงการ FTWจนถึงวันนี้ คือ การที่ทางโครงการดูแลพวกเราด้วยความเอาใจใส่ค่ะ ตั้งแต่ก่อนปรางค์ไป ทางโครงการก็จะมีกิจกรรมต่างๆให้พวกเราได้ทำอยู่เสมอ เช่น เรียนทำอาหาร หรือ สอนพิเศษช่วงปิดภาคเรียน และมากไปกว่านั้น นอกจากจะได้ความรู้แล้ว ปรางค์ยังได้มีโอกาสได้รู้จักเพื่อนๆต่างโรงเรียนอีกมากมายค่ะ

ช่วง10เดือนของปรางที่ไปอยู่ที่อเมริกา ปรางค์ได้ไปอยู่ที่ Canistota, South Dakota และได้ไปอยู่กับแม่บ้านอายุ 76 ปีค่ะ  ปรางค์ได้ไปอยู่ปรางค์ในชุมชนที่มีขนาดเล็กมากและเงียบมากค่ะ ต้องขอบอกตามตรงเลยว่าทั้งเมืองไม่มีอะไรเลย นอกจากร้านขายของชำเล็กๆ ที่คนในเมืองสามารถไปซื้อพวกผักผลไม้ หรืออาหารกระป๋อง และก็โรงเรียนเล็กๆที่มีนักเรียนประมาน 200-250 คน และรอบๆเมืองก็มีแต่ทุ่งนาค่ะ ชีวิตที่ไปอยู่ที่โน่น ก็มีความสุขดีค่ะ บางครั้งก็อาจจะมีเหงาบ้าง แต่ปรางค์ว่ามันก็เป็นเรืองธรรมดากับการที่จะต้องจากบ้านและครอบครัวเป็นเวลาเกือบ1ปีค่ะ

สิ่งหนึ่งที่ปรางค์อยากฝากบอกกันน้องๆไว้ คือ ความรู้ที่เราจะได้กลับมานั้น จะมากหรือน้อย มันไม่ได้ตัดสินจากที่ๆเราได้ไปอยู่ บางคนอาจจะได้ไปที่ๆมีแสงสี  หรือ บางคนอาจจะไปที่ๆ4รอบด้านล้อมรอบไปด้วยทุ่งนา  สิ่งที่ปรางค์คิดว่าเป็นตัวตัดสิน คือ ตัวเราเองว่าเราจะใช้เวลาเหล่านั้นที่มีอยู่ได้คุ้มค่ามากน้อยเพียงไร และสิ่งที่แม่ปรางค์เคยพูดไว้เสมอว่า "เราไปเนี่ยเราก็ต้องได้อะไรกลับมา ไม่ใช่ไปอยู่แล้ว แต่ว่าไม่ได้อะไรกลับมาเลย"และก็ต้องคิดอยู่เสมอว่า เหตุผลหลักที่เราไป คือเพื่อที่ไปเอาภาษาอังกฤษ และก็อยากบอกน้องๆไว้ว่า10 เดือน ที่เราได้ไป อาจจะฟังดูเหมือนนาน แต่จริงๆในความรู้สึกปรางค์ ปรางค์ว่ามันผ่านไปเร็วมากเลยค่ะ ก็อยากให้น้องๆใช้เวลาที่มีอยู่ให้คุ้มค่าที่สุด เก็บเกี่ยวความรู้ และ ประสบการณ์กลับมาให้คุ่มกับเวลาที่เราต้องเสียไป

ขอขอบคุณโครงการ FTW ที่ให้ปรางได้มีประสบการณ์ดีๆ เหล่านี้ ซึ่งปรางสามารถที่จะนำประสบการณ์นี้ไปเล่าต่อให้ลูกหลานไม่มีที่สิ้นสุด”